Ευχή (Ν.Κ)

Μακάρι να 'μουν ένα ποίημα του Καββαδία
μέσα στην θάλασσα να βλέπω την ελπίδα
να χόρευα επάνω στο φτερό του καρχαρία
και να μην έπεφτα σε στεριανή παγίδα

Να αγαπούσα μια γοργόνα απ 'το Μπραζίλι
και να την χάραζα tattoo πάνω στο στήθος
να είχα έναν φίλο,τον μαύρο θερμαστή τον Willy
και να γινότανε της θάλασσας ο μύθος

Μακάρι να ήμουνα ασύρματος στα χέρια του Μαραμπού
και να γνώριζα λοστρόμους απ' την Κίνα
να ΄μουν στιχάκι σε μπουκάλι στην όχθη ενός μικρού νησιού
και φαγωμένη από το αλάτι μια μαρίνα

Να ήμουνα του Λόρκα η πένθιμη φοράδα
και αυτό το ποίημα που πολύ το αγαπάω
να ήμουνα κύματα που έσκαγαν αράδα
και ένα ταξίδι δίπλα σου που δεν θα πάω

Στην δικιά μου (Ε)σμεράλδα

Είχα και εγώ μια αγάπη,
από αυτές που γεμίζουν με γαλάζιο χρώμα τους μαύρους τοίχους,
τους μαύρους τοίχους της ζωής μου,της καρδιάς μου.
Και ύστερα το γαλάζιο σμίγει με το κόκκινο
και το γαλάζιο πήρε κάτι από το κόκκινο
και το κόκκινο πήρε κάτι από το γαλάζιο,
όμως δεν ενώθηκαν ποτέ...

Είχα και εγώ μια αγάπη,
από αυτές που κάνουν τα γερμένα προς τα κάτω χείλια να υψωθούν,
από αυτές που κάνουν τα χαμόγελα να ανθίσουν.
Και έπειτα το χαμόγελο μου ανθίζει
και γελάω ξανά,γελάω με πάθος,είμαι χαρούμενος,
χαρούμενος για τη Εσμεράλδα μου,
που τη άφησα να μπει στο κρυφό καμπαναριό μου και δεν μου το κατέστρεψε,
τουλάχιστον έτσι νόμιζα,
όμως δεν μπήκε ποτέ...

Είχα και εγώ μια αγάπη,
από αυτές που βάφουν μπλε τα άδεια και ασήμαντα μπλουζάκια,
από αυτές μου δεν χρειάζονται να σε ρωτήσουν αν είναι όμορφες απόψε,
γιατί είναι πάντα όμορφες!
και μετά χαίρεσαι που η ομορφιά δεν είναι μόνο η εικόνα αλλά και η ψυχή.
Είναι όλα όμορφα!Από άκρη σε άκρη,δεν βρίσκω καμιά ατέλεια.
Και το γέλιο της...ναι το γέλιο της με γέμιζε έρωτα μέρα με την μέρα,
μου έδινε λόγο να χαμογελάω,λόγο να ζω.
Μου έδινε δύναμη,πολύ δύναμη,
όμως πανίσχυρος δεν ένιωσα ποτέ...

Είχα και εγώ μια αγάπη,
από αυτές που με τον χορό τους ανθίζουν κήπους,
και ξυπνάνε λουλούδια του δάσους,
που μέχρι τότε ζούσαν σκυμμένα στις σκιές των φυλλωσιών.
Και ύστερα σαν λουλούδι άνθισα και εγώ,γιατί ερωτεύτηκα,
ερωτεύτηκα την κάθε λεπτομέρια,ερωτεύτηκα εσένα,
την χαρά που έβγαζες όταν μου γέλαγες,και τον τρόπο που μου έλεγες να σε αφήσω.
Ένιωθα πως το χαμόγελο σου είναι δικό μου,
όμως δεν το απέκτησα ποτέ...

Είχα και εγώ μια αγάπη,
από αυτές που διασκεδάζουν χορεύοντας την νύχτα,
ανάμεσα σε μπάρες,αλκοόλ,
και ανθρώπους που πιστεύουν πως έτσι είναι χαρούμενοι,όμως δεν είναι.
Και έπειτα εγώ,που αηδειάζω στην ιδέα να βρίσκομαι εκεί
για αυτήν θα το έκανα,θα έκανα κάτι που μισούσα,για αυτήν την "αγαπούλα"
όμως δεν το έκανα ποτέ...

Είχα και εγώ μια αγάπη,
από αυτές που πηγαίνουν σε πάρτυ
και περιτριγυρίζονται από γνωστούς και αγνώστους
και χορεύουν,και γελάνε!Και περνούν καλά!
Αλλά ξεχνάνε κάποιον που λείπει,και περιμένει μόνος.
Και μετά της μιλάει,την φιλάει,και χορεύει μαζί της,
και αυτή γυρνάει πάλι πίσω,από εκεί που άρχισε.
Κι εγώ ακόμα πιστεύω πως είναι δικιά μου,
αλλά πληγώθηκα γιατί κατάλαβα,
πως δεν ήταν δικιά μου ποτέ...

mamá

Πονάς για μένα,πριν ακόμα μ'αντικρίσεις
είμαι για σένα ο,τι ήθελες να χτίσεις
μονάχα εσύ ξέρεις στην καρδιά τι κρύβω
ακόμα και αν αυτό που είμαι είναι λίγο

Ξύπνα,ζήσε

Ποιος είναι από πάνω μας
ποιος μας καθοδηγεί
ποιος μας λέει που να πάμε
και στο τέλος τι θα βγει

Είναι κάποιος που πιστεύει
ότι είμαστε χαζοί
άνθρωποι χωρίς αξίες
και νεκροί οργανισμοί

Τι κι'αν ψάξεις να τον βρεις
είναι πάντοτε κρυμμένος
στην καρέκλα του γραφείου
είναι καλά οχυρωμένος

Αλλά μην το βάζεις κάτω
και μην τον ακολουθείς
κλείσε την τηλεόραση σου
και ξανάρχισε να ζεις

Κάνε κάτι να ξεφύγεις
από αυτήν την φυλακή
της χαζής της τηλεόρασης
και του υπολογιστή

Σήκω βγές έξω στους δρόμους
για να πάρεις λίγο αέρα
αντιστάσου και στους νόμους
για να δεις μια άσπρη μέρα

Πλέον άδεια

Η καρδιά μου,
μοιάζει παλιό μαύρο τετράδιο που γράφει απ'έξω το όνομά μου,
έχει πολλές σελίδες με πολλές γραμμές αλλά όλες είναι άδειες.
Όσο και αν ψάξεις τίποτα δεν θα βρεις ,
άδικα προσπαθείς,
Α! Ίσως να βρεις μονάχα ένα όνομα,
μισοσβησμένο,ξεθοριασμένο...

Χαμένες Αγάπες

Χαμένες αγάπες,
μοιάζουν λουλούδι όμορφο στην μέση της ερήμου
σαν άνθρωπος χωρίς σκιά και σαν ερημονήσι
σαν αετός χωρίς φτερά που θέλει να πετάξει
και σαν μια μερα που ποτε,ποτε δεν θα χαραξει.
Μοιάζουν με μάνα που αποχαιρετά για πόλεμο τον γιό της
και με ένα ποίημα που ποτέ κανείς δεν θα διάβασει
και σαν παίδι απ'το Δίστομο που άφησε τον κόσμο
και κόρη που απο τότε ζεί και δεν θα το ξεχάσει.
Όπως και τα ξερόχορτα τα καίνε στο χωράφι
όμως στο τέλος θα αφήσουνε σημάδι απο την φλόγα
έτσι και οι αγάπες μένουνε αν και είναι πια χαμένες
και βασανίζουνε καρδιές που είναι πληγωμένες

Στην Τροία του έρωτα

Στο πρώτο σου φιλί,ένιωσα δυνατός.
Στο δεύτερο φιλί,ένιωσα δυνατότερος.
Στο τρίτο σου φιλί,ένιωσα ακόμα πιο δυνατός.
Στο τέταρτο φιλί,ένιωσα παντοδύναμος,
έτοιμος να πολεμήσω για σένα στην Τροία,
πολέμησα σκληρά,μα σε έχασα!
Νιώθω πια αδύναμος,πληγωμένος μα και προδομένος.
Γιατί απλά,πολέμησα για ένα είδωλο...