Χαμένες αγάπες,
μοιάζουν λουλούδι όμορφο στην μέση της ερήμου
σαν άνθρωπος χωρίς σκιά και σαν ερημονήσι
σαν αετός χωρίς φτερά που θέλει να πετάξει
και σαν μια μερα που ποτε,ποτε δεν θα χαραξει.
Μοιάζουν με μάνα που αποχαιρετά για πόλεμο τον γιό της
και με ένα ποίημα που ποτέ κανείς δεν θα διάβασει
και σαν παίδι απ'το Δίστομο που άφησε τον κόσμο
και κόρη που απο τότε ζεί και δεν θα το ξεχάσει.
Όπως και τα ξερόχορτα τα καίνε στο χωράφι
όμως στο τέλος θα αφήσουνε σημάδι απο την φλόγα
έτσι και οι αγάπες μένουνε αν και είναι πια χαμένες
και βασανίζουνε καρδιές που είναι πληγωμένες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου